Kompromis pojawia się, gdy dwa uzasadnione priorytety nie mogą być w pełni spełnione jednocześnie. Nie polega na prostym dzieleniu różnicy na pół. Wymaga ustalenia, które granice można przesunąć, a które utrata oznaczałaby zmianę samego kryterium.
Jeśli warunek pozostaje nienaruszalny, ustępstwo jest możliwe jedynie w pozostałych parametrach. Próba negocjowania warunku podstawowego bez zmiany reguły prowadziłaby do niejawnego odwrócenia hierarchii.
Ustępstwo w przedziale dopuszczalnym
Wynik kompromisu nie jest automatycznie bardziej stabilny od jednego z rozwiązań skrajnych. Może zwiększyć niepewność, jeżeli równocześnie osłabia kilka dotychczasowych relacji. Konieczne jest sprawdzenie konsekwencji, nie samego podobieństwa stanowisk.
Odpowiedzialność za kompromis wymaga zapisania przyjętego odstępstwa. Dzięki temu późniejsza korekta może ocenić, czy problemem był sam wybór, czy warunki, które po nim uległy zmianie.