Interpretacja wiąże zapis przesłanki z konkretnym sposobem jej użycia. Jedno słowo może oznaczać różne cechy w różnych porównaniach, ale w obrębie pojedynczej decyzji trzeba przyjąć jedno odczytanie. Inaczej wynik przestaje być odtwarzalny.
Klarowność nie wymaga eliminowania wszystkich możliwych znaczeń. Wymaga wskazania, które z nich są dopuszczalne przy danym kryterium. Pozostałe interpretacje mogą zachować wartość w innych sytuacjach, lecz nie powinny zmieniać zakończonego już porównania bez jawnej korekty.
Znaczenie nadane w granicach miary
Rozbieżność dwóch odczytań można wykorzystać do ujawnienia ukrytego warunku. Jeśli oba prowadzą do innych decyzji, trzeba znaleźć punkt, w którym przyjęto odmienne przesłanki. Samo wybranie jednej wersji nie rozwiązuje przyczyny różnicy.
Granica interpretacji przebiega tam, gdzie zmiana znaczenia przekształca kryterium. Po jej przekroczeniu nie można już twierdzić, że nowy wynik uzyskano przy identycznych zasadach, nawet jeśli użyto tych samych słów.