Granica oddziela zmiany mieszczące się w przyjętym kryterium od takich, które wymagają innej miary. Nie jest tym samym co zakaz przekroczenia. Pełni funkcję rozpoznawczą: pozwala określić, kiedy wcześniejszy wynik przestaje być wystarczającą podstawą następnej decyzji.
Niektóre granice są ostre, ponieważ sam warunek jest dwuwartościowy. Inne mają postać przedziału, w którym rośnie niepewność oceny. Sprowadzenie obu przypadków do jednego progu może udawać dokładność, której model nie zapewnia.
Moment utraty porównywalności
Odchylenie bliskie granicy wymaga sprawdzenia sposobu pomiaru. Jeśli drobna zmiana metody przesuwa wynik na drugą stronę, rozstrzygnięcie należy traktować jako wrażliwe na warunki, a nie jako bezwzględnie pewne.
Granica zachowuje sens tylko przy znanym kryterium. Można ją przesunąć w ramach korekty, ale trzeba wówczas wskazać, które wcześniejsze wybory pozostają ważne. Bez tej kontroli elastyczność prowadziłaby do dowolnego uzasadniania przeciwnych wyników.