Klarowność operacyjna występuje wtedy, gdy dwie osoby stosujące ten sam zapis kryterium mogą odtworzyć tok rozstrzygnięcia. Zbieżność samych odpowiedzi nie wystarcza, jeśli każda została uzyskana na podstawie innego znaczenia słów. Wspólna miara musi być widoczna w sposobie porównania.
Interpretacja pojęcia może się zmieniać między sytuacjami, lecz w pojedynczej ocenie zakres definicji należy ustalić przed wyborem wyniku. W przeciwnym razie granica między przesłanką a wnioskiem przesuwa się w trakcie działania. Takie przesunięcie nie jest twórczą elastycznością, ale utratą możliwości sprawdzenia decyzji.
Jednoznaczność zastosowania
Zbyt szczegółowy opis może być równie nieczytelny jak opis ogólnikowy. Nadmiar warunków utrudnia zauważenie, które z nich faktycznie ograniczają wybór. Filtr informacji powinien więc pozostawiać zarówno regułę główną, jak i wyjątki zdolne do zmiany rozstrzygnięcia.
Odpowiedzialność za decyzję staje się czytelna dopiero po oddzieleniu ustalonej miary od swobodnej oceny. Jeśli wynik opiera się na uznaniu, trzeba nazwać zakres tego uznania. Pozwala to wskazać, czy późniejsza korekta naprawia niewłaściwe zastosowanie reguły, czy zmienia samą regułę.