Powrót do punktu odniesienia ma sens tylko wtedy, gdy wiadomo, które warunki zostały zachowane. Cofnięcie samej decyzji nie odtwarza automatycznie sytuacji, w której ją podjęto. W międzyczasie mogły zmienić się wartości parametrów, dostępne przesłanki albo zakres dopuszczalnych wyborów.
Dla odwrócenia rozstrzygnięcia potrzebne jest rozdzielenie dwóch zapisów: kryterium pierwotnego i stanu osiągniętego po działaniu. Pierwszy pozwala ocenić zasadność nowej próby, drugi pokazuje, jakie konsekwencje muszą zostać uwzględnione. Bez takiego rozdziału ciągłość pozostałaby jedynie deklaracją.
Stan odniesienia i jego ograniczenia
Warunek powrotu nie jest nakazem przywrócenia wszystkiego. Jeżeli granica dopuszczalnej zmiany została przekroczona, bardziej uczciwe jest rozpoczęcie nowego porównania niż udawanie, że poprzednie nadal obowiązuje. Szczególnie ważna staje się wtedy interpretacja odchylenia, które powstało już po decyzji.
W modelu opartym na selekcji stan odniesienia nie musi być idealny. Wystarczy, że został opisany na tyle dokładnie, aby możliwy był pomiar różnicy. Brak takiego opisu nie dowodzi niestabilności układu, lecz uniemożliwia wykazanie, czy zaszła korekta, czy całkowite zastąpienie zasad.