Struktura pozostaje stabilna, jeśli po zmianie części elementów można nadal wskazać te same reguły ich współzależności. Nie wymaga to zachowania każdej wartości. Stałe musi pozostać kryterium, według którego ocenia się wpływ modyfikacji na pozostałe relacje.
Zmiana lokalna może wywołać zakłócenie poza miejscem, w którym się pojawiła. Z tego powodu stabilność nie może być oceniana wyłącznie na podstawie jednego elementu. Potrzebna jest obserwacja ciągłości rozstrzygnięć i tego, czy wcześniejsze zależności nadal pozwalają przewidzieć zakres następnej korekty.
Trwałość relacji przy zmianie
Gdy naruszenie przekracza granicę tolerancji, utrzymanie dawnego opisu może ukrywać rzeczywiste odwrócenie priorytetów. Wtedy uzasadnienie stabilności wymaga ponownego sprawdzenia warunków, a nie prostego zapewnienia, że zasadniczy rdzeń pozostał taki sam.
Zbieżność kilku niezależnych ocen może przemawiać za trwałością relacji, lecz nie zastępuje badania odstępstw. Jeżeli różne przesłanki dają zgodny wynik tylko dlatego, że zastosowano do nich błędną miarę, podobieństwo wniosków pozostaje pozorne. Stabilność wymaga zarówno zgodności, jak i możliwości wykrycia błędu.